Christine.Vida.

Det hele startet en kald vinterdag i 2010. Eg hadde akkurat måttet avvlive min gamle hund, som akkurat hadde fylt 15 og ikkje hadde det så bra lenger. Eg var på utkikk etter en ny venn og turkamerat. Opp på skjermen kom lille Vida, en spansk senorita som eg falt pladask for. Det gjekk ikkje mange dagene før eg fekk møte den skjønne, og konklusjonen var klar: henne ville eg ha med meg heim. Og sånn ble det. Vida har vist seg å vere ein fantastisk venn og et veldig godt selskap. En hund så leken og livssglad, så evig takknemlig for den nye sjangsen hun har fått. Griper den med begge poter og verkar å sette pris på kvar ein dag. Vida er med meg på fjellet, sånn ca dagleg. Elles er vi på tur med andre firbeine. Eg mistenker at ho stortrives. Ligg helst i fanget, passer på at ”mamma” ikkje går for langt. Har et kjempegodt lynne og er en meget sosial, sjølvstendig og modig jente. Det blir mange gode stunder og latteren sitter løst.
Etterat eg blei kjent med Julie og organisasjonen ho driver,har eg ligget søvnløs i netter, vridd meg med tanke på kven som kan gjere Julie så vondt, å spre usanne rykter og etter min mening drive offentlig mobbing av ei dame som virkelig har viet livet sitt til gatehundene i Spania. Takk Julie!! For at du har gitt meg en så fantastisk flott hund med et så fantastisk godt lynne!